Συλλογή άγριων βλασταριών

Ήταν ένας περήφανος ροδίτης, με κατακόκκινες ρόγες, ζουμερές και πολύ γλυκές. Ένα μικρό πουλί τον ζήλεψε, τον γεύτηκε και όταν μετά από ώρες ενεργήθηκε, ο σπόρος που υπήρχε μέσα έπεσε στο χώμα και φύτρωσε.


Το πουλί είχε σταθεί πάνω σ' ένα καλάμι σε μια πολύ μικρή λίμνη στα υψίπεδα του Ειλέσιον (την σημερινή  Ασωπία). Χρόνια και χρόνια το κλίμα μεγάλωνε και χάριζε σε όλη τη φύση τα πεντανόστιμα σταφύλια του. Μέλισσες, σφήκες, πουλιά και αλεπούδες, έκαναν κάθε φθινόπωρο τσιμπούσι. Οι περαστικοί, που είχαν μακρύ μπαστούνι μπορούσαν κι αυτοί να κόψουν κανένα τσαμπί, όσο το κλήμα μεγάλωνε.


Στα τελευταία του ερωτεύτηκε μία ελιά και ένας κορμός του είχε κλαρώσει πάνω της και προχωρούσε αναρριχώμενος προς τα ουράνια, δοξάζοντας τη φύση. Τον σταμάτησε όμως ένα ανθρώπινο χέρι που θεώρησε ότι η ερωτική σχέση με την ελιά του δεν προωθούσε τα κέρδη του. Τον έκοψε και έβαλε φωτιά στον χώρο για να επεκτείνει το κτήμα του.


Όμως η βιοποικιλότητα της περιοχής και η βροχή σταμάτησαν την πυρκαγιά και ελπίζουμε να σώθηκαν οι ρίζες και λίγος κορμός του ροδίτη.


Πήγαμε την άλλη μέρα και τον βρήκαμε μισοπεθαμένο. Πετάξαμε τα καμένα μέρη του, αλλά συλλέξαμε όσο πιο ελαφριά μπορούσαμε το απείραχτο από την λαίλαπα σώμα του. Το τεμαχίσαμε και το φυτέψαμε σε γλάστρες, ώστε ο δικός του θάνατος να δώσει δεκάδες νέους ζωντανούς ροδίτες, παραδοσιακούς και εξίσου περήφανους.


Εξορμήσαμε σε Γκιώνα και Οίτη, αλλά από τα χιόνια και τις βροχές οι χωματόδρομοι ήταν αδιάβατοι, ακόμη και με τετρακίνηση. Θα ξαναπάμε τώρα το Πάσχα για να βρούμε βλαστάρια, αν δεν έχουν ανεβάσει χυμούς.


Απρίλιος 2009


Για την Κοινότητα του ΗΛΕΣΙΟΝ


Έμμη Πανούση, 6945358916


Νίκος Ρουμελιώτης, 6909748808